2012 yapımı Sinister, korku ve gerilim türlerinin başarılı bir sentezini sunuyor. Film, gerçek suç kitapları yazan ancak son dönemde başarısız olan Ellison Oswalt'ın hikayesini anlatır. Ailesiyle birlikte taşındığı yeni evde, tavan arasında bir kutu Super 8 film bulmasıyla her şey değişir. Bu eski filmler, ailenin şu an yaşadığı evde işlenmiş korkunç cinayetleri görüntülemektedir. Ellison, bu görüntülerin peşine düşerek, kökeni 1960'lara dayanan ve 'Bughuul' adlı doğaüstü bir varlıkla bağlantılı bir seri cinayetler zincirini ortaya çıkarır.

Ethan Hawke, Ellison karakterine kaygılı, takıntılı ve ailesini riske atan bir yazar olarak inandırıcılık kazandırıyor. Performansı, karakterin artan paranoyasını ve çaresizliğini seyirciye etkili bir şekilde yansıtıyor. Scott Derrickson'ın yönetmenliği, filmi sıradan bir ev-istilası korkusunun ötesine taşıyor. Özellikle bulunan sessiz film sahneleri, gerçekçi ve ürpertici bir atmosfer yaratmakta ustaca kullanılıyor. Christopher Young'ın bestelediği gerilim dolu müzikler ve korku anlarında kullanılan ani ses efektleri, filmin etki gücünü önemli ölçüde artırıyor.

Sinister izlemek için birçok neden var. Film, sadece 'jump scare' anlarına değil, psikolojik gerilimin yavaş yavaş inşa edilmesine odaklanıyor. Ailenin dinamikleri, babanın takıntısı yüzünden gerilmesi, hikayeye duygusal bir derinlik katıyor. Doğaüstü varlık Bughuul'un mitolojisi, izleyiciyi araştırmaya ve düşünmeye teşvik edecek şekilde işlenmiş. Görsel olarak, eski filmlerin kasıtlı olarak düşük kaliteli ve rahatsız edici estetiği, modern sahnelerle kontrast oluşturarak unutulmaz bir iz bırakıyor. Korku severler için akılda kalıcı karakterleri, sürükleyici gizemi ve özgün korku öğeleriyle Sinister, izleyicisini gerçek anlamda tedirgin etmeyi başaran bir yapım.