Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve en güçlü politik alegorilerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikanede toplar ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence rejimi uygular.

Pasolini, bu şok edici hikayeyi, faşizmin özünü ve iktidarın yozlaşmış, insanlıktan çıkmış mekanizmalarını sorgulamak için bir metafor olarak kullanır. Film, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan açık sahneleriyle bilinir, ancak amacı sadece şok etmek değil, izleyiciyi totaliter sistemlerin bireyi nasıl ezip yok ettiği üzerine derin bir düşünceye zorlamaktır. Oyunculuklar, kasıtlı olarak mekanik ve duygusuz bir ton taşır, bu da şiddetin bürokratik ve soğuk doğasını vurgular.

Pasolini'nin yönetmenliği, kompozisyonlardaki titizlik ve malikanenin klostrofobik atmosferiyle dikkat çeker. Film, güç, itaat, sapkınlık ve insan doğasının karanlık yönleri üzerine acımasız bir incelemedir. İzlenmesi kolay bir film olmaktan çok uzaktır; seyirciyi sarsan, rahatsız eden ve uzun süre düşündüren bir deneyim sunar. Sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulmaz ve sarsıcı bir başyapıt arayanlar için, 'Salò 120 Gün', görmezden gelinemez bir filmdir. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının ve topluma yönelik keskin eleştirisinin son ve en güçlü ifadesidir.