Mary and Max, 2009 yapımı Avustralya animasyon filmi, izleyiciyi 1970'lerin Melbourne'ü ile New York'u arasında gidip gelen sıra dışı bir dostluk hikayesine davet ediyor. Yönetmen Adam Elliot'ın kendine özgü stop-motion tekniği ve samimi anlatımıyla hayat bulan film, 8 yaşındaki yalnız kız Mary Daisy Dinkle ile 44 yaşındaki, Asperger sendromlu ve aşırı kilolu Max Jerry Horovitz'in tesadüfi mektup arkadaşlığını konu alıyor. İkisi de toplumda kendini dışlanmış hisseden bu karakterler, okyanuslar ötesinden yazdıkları mektuplarla birbirlerinin hayatına dokunur, acılarını, umutlarını ve hayal kırıklıklarını paylaşırlar.

Film, Toni Collette (Mary'nin yetişkin sesi) ve Philip Seymour Hoffman'ın (Max) unutulmaz ses performanslarıyla derin bir duygusal etki bırakıyor. Hoffman, Max'in sosyal zorluklarını, takıntılarını ve iç dünyasını olağanüstü bir incelikle yansıtırken, Collette de Mary'nin masumiyetini ve büyüme sancılarını başarıyla aktarıyor. Adam Elliot'ın senaryosu, mizah ile hüznü, absürtlük ile gerçekçiliği dengeli bir şekilde harmanlayarak, yalnızlık, akıl sağlığı, önyargılar ve insan bağının evrenselliği gibi temaları işliyor.

Mary and Max izlemek için pek çok neden var. Sadece görsel olarak değil, duygusal olarak da zengin bir deneyim sunan bu film, geleneksel animasyon anlayışının dışına çıkarak yetişkinlere hitap eden derinlikli bir hikaye anlatıyor. Karakterlerin kusurları ve savunmasızlıkları onları son derece gerçek ve sevimli kılıyor. Mektuplar üzerinden gelişen ilişki, dijital çağ öncesinin samimiyetini hatırlatırken, izleyiciye farklılıkların dostluğa engel olmadığını, aksine onu daha değerli kılabileceğini gösteriyor. Siyah-beyaz ve sepya tonlarının hakim olduğu görsel estetiği, hikayenin melankolik ama bir o kadar da sıcak atmosferini mükemmel tamamlıyor. Duygusal bir yolculuğa çıkmak, gülümsetirken düşündürmek ve kalbe dokunmak isteyen herkes için Mary and Max, mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt.