Ingmar Bergman'ın 1972 yapımı başyapıtı 'Cries & Whispers' (Viskningar och rop), izleyiciyi 20. yüzyıl başında İsveç'te geçen yoğun bir psikolojik dramın içine çekiyor. Film, kanserin pençesinde ölümle burun buruna gelen Agnes'in (Harriet Andersson) etrafında döner. Onun yanında, uzun süredir görüşmediği iki kız kardeşi Karin (Ingrid Thulin) ve Maria (Liv Ullmann) bulunur. Bu ziyaret, sadece fiziksel bir bir araya geliş değil, aynı zamanda yıllardır bastırılmış kıskançlık, yalnızlık, sevgi eksikliği ve iletişimsizlik gibi duyguların da yüzeye çıktığı bir sürecin başlangıcıdır.

Bergman'ın karakteristik derinlikli yönetmenliği, filmi basit bir hastalık hikayesinin ötesine taşır. Kırmızı odalar ve beyaz giysiler gibi güçlü görsel sembollerle bezeli sinematografisi (Sven Nykvist), duygusal yoğunluğu görsel bir şölene dönüştürür. Oyunculuk performansları ise nefes kesicidir. Harriet Andersson'un çaresizliği ve acıyı aktarışı, Ingrid Thulin'un içe kapanık ve sert Karin'i, Liv Ullmann'ın daha duygusal ama bencil Maria'sı, unutulmaz karakterler yaratır. Hizmetçi Anna (Kari Sylwan) ise saf şefkati temsil ederek kontrast oluşturur.

'Cries & Whispers', ölüm, aile bağları, acı ve insan yalnızlığı üzerine derinlemesine düşündüren bir filmdir. Diyaloglardan çok, bakışlar, sessizlikler ve beden dilleriyle ilerleyen anlatımı, seyirciyi karakterlerin iç dünyalarında bir yolculuğa çıkarır. Bergman'ın insan ruhunun karanlık dehlizlerine yaptığı bu cesur yolculuk, sinema tarihinin en etkileyici psikolojik portrelerinden birini sunar. Sanat sinemasına ilgi duyan, oyunculuk başarılarını takdir eden ve varoluşsal temalar üzerine düşünmek isteyen her izleyici için kaçırılmaması gereken bir başyapıttır.